============
آرشیو:
=====================================================================
شکوه ميرزادگی
از نگاه يک زن
جمعه 12 آبان 1385 ـ 3 نوامبر 2006
|
توطئه
تازه ای که برخی از زنان حاليشان نيست سخنان اخير آقای احمدی نژاد در ارتباط با «لزوم افزايش تعداد فرزندان» اگر چه مردمان عاقل و بالغ و جامعه شناس و اقتصاددان و و اهل علم را حيرت زده و معترض کرده، جماعتی از طرفداران تفکر «زن فقط ماشين بچه سازی است» را به شدت خوشحال کرده است. آن ها کاری به اين ندارند که بشر امروزی و مدرن و پيشرفته مراقب است که جمعيت روی زمين کنترل شود، کاری به اين ندارند که در سرزمينی که بيکاری و فقر هست هر چه تعداد جمعيت کمتر باشد از نظر اقتصادی مفيدتر است، و خيلی از مسايل ديگری که نشان می دهند بچه ی زيادی نه به نفع زنان است و نه به نفع جامعه ای که می خواهد به آرامش و آسايش و پيشرفت برسد. برای آن ها مهم اين است که زنان در خانه بنشينند و همين طور بچه توليد کنند تا جمعيت اسلام زياد شود و در نتيجه اسلام در جهان پراکنده تر شود! از سوي ديگر زنانی که درکی از موقعيت خودشان به عنوان يک انسان ندارند و فکر می کنند تنها جايي که می توانند مطرح باشند همانا در هیئت يک ماشين بچه سازی است از گفته آقای احمدی نژاد چنان به شور آمده اند که گويي فرشته رحمتی نازل شده و به ياد مردمان انداخته که «زن هم می تواند کاری انجام دهد». در اين ميان حرف های خانم مريم بهروزی، دببرکل جامعه زينب، يا بهتر است بگويیم «وزير امور زنان آقای احمدی نژاد» بسيار جالب است. ايشان با نقل قولی از پيامبر اسلام سخنان آقای احمدی نژاد را تکميل کرده و فرموده اند: «لزوم کنار گذاشتن سياستهای تنظيم خانواده و کم بودن دو فرزند برای هر خانواده يک استراتژی است. نظام جمهوری اسلامی از سال ها پيش سياستی را برای پايين نگاه داشتن جمعيت کشور اتخاذ کرد که حتی مورد تقدير يونسکو هم واقع شد؛ اما در شرايط کنونی به نظر میرسد که بايد در اين سياست ها تجديد نظر شود». خانم منيره نوبخت، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی، هم در تاييد سخنان رييس جمهور می فرمايند که «تمام خانواده های ايرانی دوست دارند تا با برخورداری از تعداد بيشتر فرزند، خانواده ای گرم تر و صميمی تری داشته باشند». و خانم فاطمه رهبر، عضو شورای مرکزی حزب موتلفه، هم خواسته اند وسط را بگيرند و توضيح داده اند که: «يکی از موضوعاتی که ما خواستيم به آن رسيدگی شود بحث حمايت از زنان شاغل بود تا با توجه به مسئوليتهايی که در خانه و خانواده برعهده اين زنان است بحث پاره وقت شدن آنها دائمی شود. ما اين موضوع را از رئيس جمهوری خواستيم و ايشان براين موضوع تاکيد داشتند که چون خانمها مشغول فعاليت اجتماعی میشوند بيم آن میرود که از تعليم و تربيت فرزندان و از رسيدگی به کانون خانواده معاف شوند... رئيس جمهوری معقتد بود که الان با شرايطی روبرو هستيم که جامعه با حضور چشمگير خانمها در عرصه های مختلف مواجه است؛ بنابراين نياز به برنامه ريزی وجود دارد تا اين وضعيت که بيم آن میرود را جبران کنيم و با پاره وقت کردن کار خانم ها بتوانيم اين مشکل را برطرف نمائيم». نکته جالب اينکه به نظر می رسد يا اين خانم ها اصلاً حواسشان به کل ماجرا نيست و يا دارند به خاطر منافعی خودشان را به آن راه می زنند، چرا که همه ی بحث بر سر اين است که می خواهند زنان را آرام آرام به خانه ها بفرستند؛ اول از طريق کار نيمه وقت، بعد تعداد فرزندان بيشتر، و بعد هم حتماً ممنوعيت قرص های کنترل بارداری، و بعد ممنوعيت کار زنان، و بعد هم حتماً ضد انقلابی شمردن زنانی که حاضر نيستند بيش از يکی دو فرزند داشته باشند.
عمليات طالبانی با ژست تحقيقاتی
يکی از عکس هايي که هفته گذشته برنده جايزه عکس کاوه گلستان شد اين آيت الله ها و ججت الاسلام ها و علمای بزرگ هر وقت بيکار می شوند و حوصله شان سر می رود به فکر مسايل مربوط به زنان می افتند و اولين کاری هم که می کنند آن است که سر و روی زنان را تا می توانند بپوشانند. اخيرا آقای حجت الاسلام و المسلمين احمد مبلغی، مدير پژوهشکده ی فقه و حقوق، که از بی توجهی به مساله مهم حجات نگران شده اند، همه را به کمک طلبيده اند تا همايشی ملی ـ منطقه ای برگزار کنند و بنشينند و سر فرصت و با دقت به تحقيق موضوع حجاب بپردازند. مطالبی را که ايشان خواسته اند تا به آن ها پرداخته شود بيشتر در ارتباط با نقد و بررسی «چگونگی برخورد با پدیده بدحجابی، گزارش تحلیلی وضعیت موجود حجاب در کشور، بایسته های فرهنگی و اجتماعی توسعه و ترویج فرهنگ حجاب و عفاف در جامعه، آسیبهای بهره گیری از راه کارهای قضایی و انتظامی در برخورد با پدیده بدحجابی» و از اين قبيل است. ايشان حتی اعلام کرده اند که حق التاليف های خوبی هم به کسانی که دراين باره بنويسند خواهند داد. در واقع وقتی کمی دقت کنيم می بينيم که بين نگاه اين جماعت با نگاه، مثلاً، طالبان در افغانستان کمترين تفاوتی وجود ندارد جز اين که اين ها به جای اين که در کوچه و خيابان بايستند و با شلاق و چوب زنان را بزنند و حجاب شان را درست کنند، از آنجا که پول نفت دارند، در «پژوهشکده!» های بزرگشان می نشينند و از طريق «تحقيق و همايش های ريز و درشت» به طور «علمی» اول حساب زنان را می رسند و بعد آن را به مرحله اجرا در می آورند ـ که نمونه هاي اجرائيش را اخيراً در کوچه و خيابان ديده ايم.
هنرپيشه ای صاحب رکورد خانم جينالولو بريجيدای هشتاد ساله، هفته پيش اعلام کردند که می خواهند با محبوب خود، که 22 سال است با او زندگی می کند و سی و چهار سال از او کوچکتر است، ازدواج کند. اين موضوع که در عالم مسايل هنری در همه ی دنيا سر و صدا کرده است به نظر من چند تا رکورد را شکسته؛ يکی اين که خانم بريجيدا در هشتاد سالگی دارد ازدواج می کنند آن هم در دنيايي که در همين دو قدمی ايشان، در کشوری مثل کشور ما، مراجع تقليد از کراهت صيغه کردن زنان يائسه سخن می گويند (مثل دوران زمين داری که زنان تنها اهميت شان در نيروی بچه دار شدشان بود)، دوم اين که روزنامه ها می گويند ايشان هنوز زيبا و سکسی هستند (در حاليکه در دو قدمی ايشان می گويند زن که گذشت از بيست، بايد به حالش گريست)، سوم اين که با مردی سی و چهار سال از خودش کوچکتر ازدواج کرده است (که اتفاقا مثل صدر اسلام مساله تجارت و بازرگانی و مال و منال هم در ميان نبوده) و چهارم هم، که به نظر من از همه ی اين ها مهم تر است، اين که زن و مردی پيدا شده اند که پس از 22 سال عشق و عاشقی دارند ازدواج می کنند بدون اين که هيچ فشار بيرونی و اجتماعی داشته باشند. جينا خانم زنی هنرمند و تحصيل کرده است که درست از پس از جنگ دوم جهانی به بازيگری مشغول شده و با فيلم هايي مثل «گوژ پشت نتردام» و «زنی از رم» و «ملکه سبا» به شهرتی جهانی رسيده و جوايز ريز و درشتی را از آن خود کرده است. اين مجموعه اخيراً در نمايشگاهی در موزهء معروف پوشکين مسکو به نمايش در آمد و نشان داد که اين خانم چقدر در کار خود موفق بوده است. جينا هنوز هم آرام و قرار ندارد و حالا که کمتر به کار بازی در فيلم ها می پردازد به مجسمه سازی و عکاسی روی آورده تا بيکار نماند. او از آن دسته از هنرمندانی است که در همه کشورهای دنيا به خصوص در خاورميانه از محبوبيت هميشگی برخوردار بوده است. در اين روزها کمتر روزنامه عربی است که عکس های او را به دليل خبر ازدواج تازه اش نينداخته باشند.
زنان هند در آستانه يک پيروزی
زنان هند که يکی از محروم ترين زنان جهان هستند از اين پس زير پوشش قانون جديدی که برای حمايت آن ها به تصويب رسيده است قرار می گيرند. فعالين حقوق زنان و طرفداران حقوق بشر اين قانون را که قرار است از خشونت های فاميلی و خانوادگی عليه زنان جلوگيری کند يکی از پيروزی های بزرگ زنان هند می دانند. سنت های دست و پا گير مذهبی و فرهنگی از يک سو و ناآگاهی و فقر از سويي ديگر فشار زيادی را بر زندگی زنان هند اعمال می کند. آمارهای موجود، که معمولاً در اين قبيل کشورها از واقعيت کمتر هستند، نشان می دهند که در هر سه دقيقه يک جرم عليه زنان هند صورت می گيرد که اين واقعا هراس انگيز است به خصوص وقتی که می بينيم اين جرم ها بيشتر تجاوز جنسی و کشتن به خاطر جهيزيه است. در هند معمولا اگر زنی جهيزيه ای را که داماد و فاميل او انتظار دارند با خود به خانه شوهر نبرد خانواده شوهر خشمگين می شوند و اين خشم تا جايي است که هر 77 دقيقه ای، يعنی در هر کمتر از يک ساعت و نيم، يک دختر جوان به اين خاطر کشته می شود. قانون جديد، که در جهت رفع تبعيض از زنان است (همان چيزی که شورای نگهبان در ايران آن را غير اسلامی خوانده است) اگر چه ممکن است نتواند به سرعت از اين نوع فجايع جلوگيری کند ولی آن چه مسلم است مثل هر قانون پيشرفته ای در دراز مدت بر فرهنگ يک جامعه اثر خواهد گذاشت؛ به خصوص که مدافعان حقوق زنان به دنبال اين نوع قوانين دستشان بازتر می شود تا به آگاه سازی و يافتن امکانات بيشتر برای استفاده از اين قوانين بپردازند.
جشنواره شعر و شعر زنان هفته گذشته يکی از شعرای معاصر، خانم فيروزه حافظيان، به نحوه انتخاب اشعار و شرکت شعرا در «جشنواره شعر فجر» اعتراض کرده و، ضمن اين که از شعر انقلاب به عنوان «شعر عشق، عرفان، ايثار و شهادت» ياد کرده و پرداختن جشنواره به اين شعر را بسيار به جا و مناسب دانسته اند، جشنواره را به مردانه بودن متهم کرده و گفته اند : «خیلی وقت ها اشعارزنان نادیده گرفته شده است ، درحالی که آنها آثار با ارزشی خلق کرده اند. مثلاً در تلویزیون همیشه عده ی خاصی از شاعران مرد را می بینیم اما به شاعران زن توجه چندانی نمی شود». او همچنين گفته است که «اينکه برگزیدگان این جشنواره ها چگونه انتخاب می شوند مهم است. صراحتا باید بگویم که شعر معاصر ایران در حال حاضر در دست عده ای خاص است که اکثرا از بین آقایان هستند». اين خانم اظهار اميدواری کرده است که در جشنوار بين المللی شعر فجر امسال به شعر زنان توجه بيشتری شود. راستش من که در اين مورد هيچ اميدی ندارم. البته ممکن است که زنان را روز به روز بيشتر در مسايلی مثل ايثار و شهادت شرکت بدهند و آن ها را در جشنواره های مختلف مربوط به اين امور بپذيرند اما در مسايلی ديگر، از جمله هنرو ادبيات فکر می کنم می خواهند کاری کنند که زنان حد خودشان را بدانند و مثل قبل از انقلاب مشروطيت سعی کنند که شعرها و نوشته هايشان را به نام پدر يا برادر و يا همسرشان بنويسند چرا که بدين ترتيب نه تنها فسق و فجوری انجام نمی گيرد بلکه کارهايشان هم خيلی زودتر در اين جشنواره ها پذيرفته شده و مورد تحسين هنرشناسان قرار خواهد گرفت.
|
