============
آرشیو:
=====================================================================
شکوه ميرزادگی
از نگاه يک زن
جمعه 10 آبان 1385 ـ 1 دسامبر 2006
|
نفقه به
جای اشتغال زنان خانم زهره طبيب زاده، که به عقيده من از زنان حيرت انگيز جمهوری اسلامی است و اخيرا يک تنه کار تخريب و تضعيف موقعيت زنان را در ايران بر عهده گرفته و کار هزاران مرد ضد برابری حقوق زنان را يک جا انجام می دهند، به قدری در کارشان مهارت پيدا کرده اند که ايشان را برای انجام وظيفه به کشورهای ديگر اسلامی هم می فرستند تا نکند يک وقت در اين کشورها کسانی به صرافت بهبود وضعيت زنان بيافتند. ايشان اخيرا در راس هياتی برای شرکت در اجلاس وزرای زن کشورهای اسلامی به ترکيه رفته و، در بازگشت، با خوشحالی از دست آوردهای سفر خود با خبرنگاران سخن گفته اند. ابتدا بگويم که هدف اين اجلاس دو روزه وزرای زن کشورهای اسلامی کمک کردن به افزايش شغل برای زنان بوده است، به اين منظور که زنان اين کشورها، با بدست آوردن شغل، سر و سامانی به وضع خودشان بدهند، با فقر مبارزه کنند و آن گونه که در توضيح اين کنفرانس هست به «بالا رفتن موقعيت زنان در تصميم گيری» کمک کنند، يعنی زنان به دليل بيکاری و مشکلات اقتصادی ناچار به اطاعت از اوامر غير عادلانه پدر و برادر و همسر نشوند، دستشان برای سرپرستی بچه هايشان باز باشد، و ناچار نباشند هر بدبختی و خفتی را در خانه شوهر تحمل کنند تا نان خودشان و به خصوص بچه هايشان قطع نشود. اين ها همه اموری است که از اواسط قرن پيش تا کنون در کشورهای پيشرفته انجام شده است و اکنون کشورهای اسلامی هم به اين نتيجه رسيده اند که بايد برای نجات زنان شان دست به همين گونه کارها بزنند. اين ها را داشته باشيد و سپس ملاحطه کنيد که خانم زهره طبيب در چنين کنفرانسی چه فرمايشاتی کرده اند. بهتر است مطلب را از زبان خودشان و در حضور خبرنگاران بشنويم: «ما مواضع صریح، قاطع و مستدل خویش را به عنوان نماینده کشوری بزرگ و مسلمان ، اعلام کردیم و تأکید نمودیم که تعالیم حیات بخش اسلام از غنای کامل و جامعی برخوردار است و نیازی نیست که کشورهای به ظاهر مدعی دمکراسی و بیگانه از اسلام، مقرراتی برای زنان مسلمان تدوین و دیکته کنند». و در ارتباط با اين غنای کامل توضيح داده اند که: « يکی از نکات برجسته و ممتاز اعتقادات اسلامی عدم مسئولیت زنان در تأمین معیشت اقتصادی خانواده است. وقتی در اسلام نفقه، به عنوان تکلیف، به مرد سپرده شده است، عدالت حکم می کند که فرصت لازم برای مردان در جهت تأمین شرایط اقتصادی در انجام مطلوب این وظیفه مهم، فراهم گردد؛ لذا از اين نظر تكاليف و مسئوليت هاي زنان و مردان در كشورهاي اسلامي با ديدگاه هاي غربي متفاوت است». ايشان به اين که زنان به خاطر نفقه نيازی به شغل ندارند و اين که بهتر است شرايط اقتصادی را برای مردها مطلوب کرد، بسنده نکرده و گفته اند که حتی آموزش زنان نبايد مثل مردان باشد و، با تاكيد بر «تفاوت بيولوژيكي و روحي زنان و مردان»، گفته اند که :«دين انسان ساز اسلام، براي زن و مرد تكاليف مشترك و وظايف اختصاصي مشخص نموده است ، لذا افراد جامعه اعم از مرد و زن متناسب با نقشي كه در جامعه ايفا مي نمايند، بايد مرتبط با آن آموزش لازم را ببينند». در آخر هم لزوم تدوين کنوانسيون حقوق و مسئوليت های زنان را بر اساس شریعت اسلام پيشنهاد کرده اند، حتما برای اين که جای کنوانسيون رفع تبعيض از زنان را بگيرد. راستش من در تمام طول مدتی که سخنان جالب اين خانم را می خواندم، مشغول مجسم کردن چهره زنانی بودم که، به اميد يافتن راه حل های اساسی برای اشتغال زنان، در کنفرانس مزبور نشسته و به حرف های اين خانم گوش می کردند.
«سه زن» پس از «زندان زنان» خانم منيژه حکمت، يکی از زنان فيلمساز ايرانی را که نام خود را با فيلم «زندان زنان» تثبيت کرد، اکثر علاقمندان به فيلم های ايرانی می شناسند . آن فيلم بازگو کننده ی قصه زنانی بود که در زندان های ايران بسر می برند؛ زنانی که به عنوان زندانی و زندانبان قربانيان يک سيستم اجتماعی غلط هستند. در «زندان زنان» آن چه اهميت داشت نگاه انسانی اين فيلمساز به مسايل و ماجراهايي بود که در برابر دوربين اتفاق می افتاد. اين فيلمساز، پس از شايعاتی درباره کناره گيری اش از کار فيلمسازی، ساختن فيلمی جديد را به نيمه رسانده است. فيلم تازه او «سه زن» نام دارد و، آنطور که خود در مصاحبه ای با خبرنگار جام جم گفته است، قصد دارد در آن حرف هاي زيادی را که برای گفتن دارد با صدای بلند و شفاف با مخاطبينش در ميان بگذارد. به نظر می رسد «سه زن» قصه سه نسل متفاوت است. زنی هشتاد ساله، زنی ميانه سال، و دختری 22 ساله که تماشاگر با تجربه ها و مشکلات ذهنی آن ها در زمان های مختلف آشنا می شود. همچنين از گفته های حکمت و ديگر کسانی که در ساختن اين فيلم موثر هستند، چنين بر می آيد که «سه زن» بيشتر جنبه ی فرهنگی دارد و در واقع مجموعه ی اين سه زن همان ايران خانم، سرزمين ما را تداعی می کنند که، به قول فيلمساز، هر وقت نسل ها، {به عنوان اجزای آن}، از هم فاصله گرفته اند برايش مشکلاتی به وجود آمده و هر گاه که به هم نزديک بوده اند ايرانی پر افتخار داشته ايم. نقش اصلی فيلم را نيکی کريمی، هنرمند توانای سينما (که در فيلم «دو زن» تهمينه ميلانی هم بازی کرده است) بر عهده دارد. بد نيست که گفته جالبی از رضا کيانيان، که يکی از هنرپيشه های مرد اين فيلم است، را هم بخوانيم که به خبرنگار جام جم می گويد: «برخلاف آنچه تصور مي کردم ، بازي در نقش رفيع بسيار لذت بخش بود و با توجه عنواني که دارد، گمان مي کردم اين فيلم ، فيلمي فمينيستي و يا زنانه باشد؛ اما خوشبختانه اين گونه نيست». کاش خانم حکمت برای اين هنرپيشه اش توضيح دهند که فيلم های فمنيستی چيز ترسناکی نيستند و اگر کسی با آنها آشنا باشد خيلی هم از بازی کردن در آن احساس غرور خواهد کرد.
جمهوری حجابی
اين عکس را تماشا کنيد. من آن را از وبلاگ کسوف برداشته ام. عکس از پلاژی است مختلط و البته مجاز. که حتما به آن خاطر ايجاد شده که کسی فکر نکند که ما چون حکومت جمهوری اسلامی داريم پلاز مختلط نداريم. البته که داريم، اما خب بهتر است که مثل همه جاهای ديگر جمهوری اسلامی زنان با حجاب کامل وارد آن شوند. اصلا اگر کمی در احوالات جمهوری اسلامی دقت کنيم متوجه می شويم که، از ديد آن ها، هر چيز وقتی اسلامی می شود که در آن زنی با پوشش کامل حضور داشته باشد. يعنی، سر و بدن را بپوشاند و برای محکم کاری دو سه و حتی چهار تا روسری و چادر روی هم بپوشيد و البته اگر رنگ ها هم طوری تيره باشد که خدای ناکرده سايه ای از خطوط بدن ديده نشود باز هم بهترتر است! به نظر می آيد که بقيه مسايل اسلامی را در زمان های خاص و بنا بر شرايط خاص سياسی و اقتصادی می شود نديده گرفت. مثلا بعضی ها عقيده دارند که می شود می گساری کرد و بعد لب و دهان را آب کشيد و حتی نماز خواند. يا اگر هوای خريد و فروش جنسی به سر کسی زد با چيزی به نام صيغه مساله را حل کرد. و يا پول های انباشته را، اگر نمی شود به عنوان نزول به مردمان داد، می شود با عنوان بهره اسلامی به کار انداخت. خلاصه، اگر دقت کنيد، هر چيزی راه حل شرعی دارد و در چشم بر هم زدنی بگونه ای از حرام به حلال در می آيد که راه بهشت را بر کسی نبندد. اما وای بر بی حجابی، چرا که هيچ راهی برای شرعی کردن اين يکی وجود نداشته و ندارد. و زمان هم نمی تواند اثری در تضعيف يا تلطيفش داشته باشد. اصلا يکی از خاصيت هايش اين است که زمان آن را تشديد می کند. يعنی ممکن است تا چند سال ديگر جمهوری اسلامی بگويد که بهتر است زن ها برای حمام و حتی برای وضو از چادرهای مخصوص استفاده کنند. و شايد هم به زودی جمهوری اسلامی نامش را به «جمهوری حجابی» تغيير دهد تا روشن و واضح به گوش و چشم همه فرو برود که منظور واقعی از جمهوری اسلامی چيست.
وظايف زنان در دوران انتظار امام زمان مدتی است که بخشی از مقامات جمهوری اسلامی در تهران مشغول تهيه و تدارک ورود امام زمان هستند. و آنقدر اين ظهور را نزديک می بييند که مشغول کشيدن جاده از منطقه ای هستند که گفته می شود حضرت از آنجا ظهور می کنند، منطقه ای به نام «چمکران» که گويا چاهی در ان به محل سکونت حضرت راه دارد. در اين ميان آخوندها و حجت الاسلام ها و حتی آيت الله ها مرتب در حال ليست کردن وظايف منتظرين حضرت هستند. يکی از اين آن ها، آيتالله العظمی صافی گلپايگانی، اخيرا در دانشگاه آزاد اسلامی واحد اردبيل، سخنانی فرموده اند و شيعيان را متوجه وظيفه سنگینی که در اين شرايط دارند کرده و توضيح داده اند که: « منتظران امام عصر بايد با سيرهی آن حضرت آشنايی و هماهنگی داشته باشند تا بعد از ظهور بتوانند در زمرهی ياران آن يار غايب از نظر قرار بگيرند». و کلی در این باره صحبت کرده اند. ولی ناگهان در آخر صحبت هايشان به مسابقه کوهنوردی زن ها حمله کرده و گفته اند که: «اين برنامه ها اسباب شرمندگی است. بايد مسابقهی واقعی بين ترويج ارزشهای اسلامی باشد». البته ايشان در ارتباط با مسابقه ورزشی آقايان سخنی نگفته اند. بعد هم اعلام کرده اند که «بهتر است زن ها به همان شغل خانه داری، که شغلی مقدس است و موجب تقرب به پروردگار است، توجه کنند». به اين ترتيب، وظايف زن ها هم در زمان انتظار امام زمان معلوم شد: همچنان شستن و پختن و جارو کردن و خدمت مردان را کردن. خدا را شکر که به اين ترتيب زنان از جاده ساختن برای حضرت معاف شده اند.
|
