Photo by Shawn Morris-March 2006

 

خانه

يادداشت

از نگاه يک زن

مقالات

داستان ها

شعرها

کتاب ها

مرکز اسناد زنان

شرح حال

آلبوم عکس

پويشگران

تماس

English Section

========================================================================

  شکوه ميرزادگی                                                                      پيوند به فهرست شعرها

 

جنگ و صبح   

========================================================================

 

ـ کلاهش را بر سر گذاشته،

بر توفان نشسته،

و می تازد.

صدای قهقهه اش

                در آسمان ها می پيچد

                                      و بال کبوتر می سوزد.

 

ديگر تفاوتی ندارد

        ـ چه اشرفيه، چه بسطا ـ

از هر کجا که بگذرد

ماهی ها

در رعد  آتش می گیرند و

 ساحل سياه می پوشد.

 

***

 

می گويم:

 ببين

سايه ام هنوز می خندد و

مقنعه ندارد

بر ماسه می رقصد و

ـ از صيدا تا طرابلس ـ

ماسه ها هنوز سفيدند

 

می گويي:

شب کريستال يادت هست؟

شبی که کفش هایم گم شدند؟

و خون صورتی ام

بر شيشه های شکسته ی نورنبرگ

                                          به کبودی نشست؟

 

يادت هست اشباح شعله ور سرگردان

و مويه ی بی توقف مرگ

و من که جوانی ام لحظه لحظه

                   در هراس گم می شد؟

***

 

ـ می دانم، می دانم

اما وقتی می آيد

ديگر تفاوتی ندارد کجاست

***

 

می گويم:

می سوزم

             می سوزم

                       دریا کجاست؟

چه شد که

سرزمين سپيد م

به شام رسيد ؟

 

***

ـ هيچ نيست

جز زيتون های له شده

                    و قامت های  سوخته

عروسی که در صبح خاکستر گم می شود

و دريایی که خون می گريد.

دوباره بر توفان نشسته و

                        قهقهه می زند

 

***

می گويم:

برگرد و تماشا کن

سايه ات هنوز          

 روی نيمکت نشسته است

                     با يک بغل صبح و آفتاب

سايه ات عاشق است

شهر امن و امان

           و ساحل بوی آبی  دارد.

 

***

هنوز هم

می خواهم

                در ميانه ی دريا ببوسمت ـ

                                           توفان اگر بگذارد.  

 

بيست و هشتم جولای 2006

shokoohmirzadegi@gmail.com