Shokooh Mirzadegi

مقاله

شکوه میرزادگی

بازگشت به صفحه اصلی

قصه

شعر

مقاله

يادداشت

  نگاه يک زن

مطالب  ديداری

مطالب  شنيداری

مرکز  اسناد  زنان

نامه های سرگشاده

کتاب های در اينترنت

کتاب های منتشر شده

کتاب های در دست انتشار

*****

 تماس

 شرح حال

آلبوم عکس

English Section

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Puyeshgaraan

 

 

 

 

 

 

وقت فراموشی نيست*

یادداشت هایی از شکوه میرزادگی

 

 

اشاره ی روشنی به آزادی

دوشنبه 12 سپتامبر 2011

دیروز میلیون ها پرچم ملی آمریکا، و هزاران هزار بنرهای رنگین، با شعارها و گفته هایی از عشق و همبستگی مردم آمریکا به کشورشان در کوچه و خیابان و آسمان آمریکا موج می زد و نشان از  گرامیداشت یاد 3000 هزار زن و مردی را داشت که ده سال پيش در چنین روزی قربانی تروریسم شدند. 

پرزیدنت اوباما در دهمین سالگرد حملات تروریستی ۱۱ سپتامبر، و در یک سخنرانی سرشار از عاطفه گفت که آمریکا این فاجعه را نه تنها به خاطر آمریکا که از آن جهت به یاد می آورد که :حمله ای به جهان و بشریت و امیدهایی بود که ما در آنها اشتراک داریم. رییس جمهور آمریکا تاکید کرد که در آن روزهای ده سال پيش جهان مانند یک تن واحد گرد هم آمد تا در همدردی  با مردم آمریکا به پا خیزد. 

در همين حال، وبلاگ فارسی وزارت امور خارجه ی آمریکا نیز از همدردی مردم جهان در آن روزهای سخت یادآوری نموده و از مردم ایران به طور خاص سپاسگزاری کرد و نوشت: هرگز مهربانی مردم ایران را در آن روزهای دشوار فراموش نخواهیم کرد.

به طور کلی، آنچه می شود از لابلای گفته ها و نوشته های رهبری این قدرت بزرگ جهانی در ارتباط با سالگرد حمله ی تروریستی یازدهم سپتامبر دریافت این است که زنان و مردانی که در حال حاضر موتور حرکت سیاست ها و روش های جهانی را در دست دارند آرزوها و هدف هایشان کاملاً متفاوت از هم پايه گان خود در قرن بیستم است. آن ها دیگر از بالا به مردمان جهان نگاه نمی کنند و به قول اوباما در همین سخنان اخیرش: علیرغم اختلافات نژادی، قومی، پیشینه ای،  و اعتقادی، ما از طریق امید مشترک به این که می توانیم جهان را به مکان بهتری برای نسل های آینده تبدیل کنیم، به هم پیوسته ایم.

و این همه نشان از آن دارند که جنبش های آزادی خواه در سرزمین های دیکتاتور زده  به خاطر ماهیت ضد خشونت خود، و به خاطر جوهر هوشیارانه ی موجود در  خواست های این جنبش ها ـ یعنی خواستاری رفع تبعیض از انسان و جوامع بشری  ـ تا چه اندازه جهان پیشرفته ای را که شاد و آسوده بر کناره نشسته بود و از غرق شدگان در دریا خبری نداشت، تکان داده است. آن ها کم کم می آموزند که حتی اگر بخواهند فقط منافع خود را هم  در نظر بگیرند ناچارند که به جای ايستادن در کنار حکومت های دیکتاتور کنار مردمان  بایستند؛ زیرا این مردم درست همانند همان قربانیان یازدهم سپتامبری هستند که، به صورتی هر روزه هدف ترور و وحشت و ویرانی حکومت ها قرار گرفته اند؛ حکومت هایی که نه به مفاد اعلامیه حقوق بشر اهميت می دهند، و نه به هیچ يک از قوانین انسانمدار تدوين شده در کنوانسیون های بین المللی.

من باور دارم که این درک تازه ی سیاستمداران غربی از وضعيت مردمان رنج دیده ی خاورمیانه، و نیاز به نشان دادن پیوستگی با آن ها، و آماده شدن برای برداشتن دست خود از پشت دیکتاتورها، می تواند برای مردمان سرزمین ما، و به خصوص اپوزیسیون حکومت اسلامی اشاره ای روشن باشد؛ اشاره ای که اگر به درستی به آن توجه شود می تواند برای گشودن درهای آزادی بسبار کارآ و کارساز باشد.

 

*ما همگی در یکی از مهترین و حساس ترین لحظه های تاریخ نشسته ایم. در این لحظه ها، هر آن چه در دور و بر ما می گذرد، حتی حوادثی که ممکن است به نظر کوچک بیایند، نه تنها بر زندگی تک تک مردمان سرزمین مان، و برآن  آب و خاک و گیاه و جانداری که در سرزمین مان قرار دارند اثر می گذارد، بلکه متوجه کل بشریتی می شود که اکنون در زمانه ی والایی حقوق بشر زندگی می کند. بی توجهی نسبت به هر کدام از این لحظه ها، بی خیالی نسبت به سرنوشت بخشی از بشریت است. ثبت این لحظه های تاریخی ـ به هر زبان و از هر نگاه ـ می تواند کمکی باشد به حافظه ی ملی ما. در این یادداشت ها من نیز به عنوان یک نویسنده سعی می کنم سهم کوچکی در این ثبت کردن ها داشته باشم زیرا باور دارم که: وقت فراموشی نیست / زمین اکنون فقط به حافظه ما باور دارد.

 

shokoohmirzadego@gmail.com